وچهره هامان نقش هایی است نگاشته بر آب.

دریافتن که بیداری- رویای دیگریست

که خواب می بیند- بی رویابودن را- مرگی

که می لرزانداستخوان هایمان را- مرگی

که رویای شبانه اش می نامیم.

هرروزوهرسال رارمزی انگاشتن-

ازهمه ی روزهاوسال های انسان-

سپس طغیان سال ها رابدل کردن به رمز- به نغمه وآوا.

مرگ را- رویا دیدن- غروب را

طلایی واندوهگین – چنین است شعر –

فروتن وجاودانه – می رودوبازمی آید- شعر-

همچون طلوع وغروب.

گاه به شامگاهان- چهره ای

شعربایدکه چنین آینه ای باشد-

چهره نما ی ما - برما

*خورخه لوییس بورخس*

افسانه هاكه ازتو نوشتند كاتبان

برسنگ های خفته ی تاریخ باستان

بردفترورواق سلاطین گم شده

ازچشم های ساده ی توبردهان...دهان

یک تارموی زلف توافتاد برزمین

سرگشته اندعالمی ازکشف آن نشان

بیت الحرام چشم توراقبله کرده اند

دوشیزگان عشوه فروش شکرزبا ن

ازکاهنان معبد واهرام مصرتا-

ویرانه های سنگی یونا ن باستان

آرش نشسته تاکه بگیرد برای خود

ازمژه هات تیروازابروت هم کما ن

درچین گیسوان توبت خانه های چین

برگونه های سرخ توصد جام ارغوان

اردیبهشت را بتکا ن برطناب با د

ازروسری ودامن گلدارترکمان

پیراهن بهاری توفصل تا زه ایست

برروی دست های عرق کرده ی جهان

جامانده ردپای توبرصورت زمین

ازاورشلیم وناصره تامصروبالکان

خونت شراب کهنه ی خمخانه های بلخ

باقیست برلبان توچشمان صوفیان

برگردگردنت گره آبشارنیل

برشانه های مرمری ات رودها روان

جغرافیای چشم توخورشید دیگریست

درسینه ات بزرگترین اطلس جها ن

 بنیامین دیلم کتولی

لبریزبود از هیجان ـــ زیرآب رفــت .    

پا شیده است خون توبرروی خاک ها

براستخوان پوک زمین- برپلاک ها

مشق تفنگ وآتش وتابوت می کنند

انگشتهای له شده ات روی تا ک ها

هی سنگ- سنگ- سنگ به پایان نمیرسد

ارکست مرگ – سمفونی سینه چاک ها

صد ها گلوله بردهنت بوسه می زنند

وقتی دمیده دررگ توخون پاک ها

پیچیده درتمام تنت بوی انفجار

تادورباشی ازهمه ی اشتراک ها

فرداشروع قصه ی منصور های توست

وقتی که عشق گمشده در زیرخاک ها

بنیامین د یلم کتولی – خرداد 83

بلند می پردآیا درآ سما ن با لت

کدام دست کشیده به سمت تو خودرا

رسیده میوه ی ممنوعه ی تن کا لت

ازاین که شعرنگفتم گلایه ای داری

دلم نخواست پریشانن نمایم احوا لت

بلندمی پری آیا به فکرمن هستی

بدون با ل نمی شد پرید د نبا لت

بیا وموی برافشا ن و پیرهن بتکا ن

که خانه پرشوداز عطرخوب و سیا لت

همین که نامه ی من راکسی به دستت داد

بخوان وجای بده گوشه ی پرشا لت

< حسین دیلم کتولی >

واقعاٌ ایمان کرخی یک روح شاعرانه ی محض در کالبد خراسان است...امیدوارم که بتوانید این روح را بخوانید...

کا مل شدیم چون که به جنگ ایستاده ایم

چندیست زیرتیغ تفنگ ایستاده ایم

هیتلرکنار خودکشی شب چنین نوشت:

ما روی ماه مثل پلنگ ایستاده ایم

وفکرمی کنیم، فقط فکرمی کنیم

با چکمه روی لکه ی ننگ ایستاده ایم

ماهی نمانده برتن عمان نیلگون

بربرکه ای به صیدنهنگ ایستاده ایم

خون ازرگ بریده ی اهوازمی جهد

ما درصف بلیت فرنگ ایستاده ایم

ایمان کرخی - نیشابور

من وژاك پره ور
پيپ مي كشيم
و در ليوانهأي پايه بلند
ودكا می خوريم
ژاك پره ور كه مست نيست
از برج ايفل بالا مي رویم
تا
به هواپيمائي كه از پاريس بلند تر شده
بليط رفت و برگشت بگيريم
به آمريكاي جنوبي ،كا ليفرنيا
ژاك پره ور ، آكارديون
من ، ساز دهني
موسيقي متن يك فيلم كوتاه
يك سرخپوست
از قبيله اش فرار مي كند
و يك كابوي تنها

هر روز
با سايه اش دو ئل مي كند

شكست مي

خو

      ر

        د
من وژاك پره ور پيپ مي كشيم
يك سرخپوست ويك كابوي تنها
صلح می كنند0

«مرتضي شاهين نيا»

یکی از زیباترین غزل هایی که تا به حال از دوست عزیزم علیرضا بدیع را شنیدم

با هم بخوانیم ....

 .

...ومن ازآتش وازتاروپود پنبه تنت

چه دیدنی ست توبامن نبردتن به تنت

دمی به آینه ها فوت کن بهاراندام

گلاب وعطر وازین چیزها نزن به تنت

برای من یکی ازچارخانه هاکافی ست

که میهمان بشوم روی پیرهن به تنت

برقص معبد بشکوه(چین) که دیدنی است

طواف دامن گلدار ترکمن به تنت

من آتشم وتوازپنبه ای مراقب باش

خدانکرده نیفتد نگاه من به تنت

رسیده آن شب قدری که جبرییل شوم

وبازگوبشود سوره ی دهن به تنت

*******

چه شد که ازماخاکستری به جامانده است؟

عليرضا بديع- نيشا بور

نه این منم-منم سگ ولگرد دربه در

شرمنده ام ببخش عزیزم – نگوپدر

با بای خوب...بودم- شاید- ولی اگر...

کی بودقول دادعروسک بیاورد-

داردمیان چشم سیاه تویک نفر-

بابا- کلاغ- شعر- بجنبی عروس پر

بی توغزل- غزل- نه نه!این زخم تازه تر

***

ای بیت های آخ...شکستم ک... بو...ت... تر-

جوادگنجعلی- نیشابور

دراین مدارگیج زمین با رچندم است

درلابه لای چرخ زما ن آدمی کجاست

تنهابروی خاک مگربوی گندم است

زن،سیب،ما ر،گند م وآدم بهانه بود

ابلیس این میانه فقط درتداوم است

با یک نگاه وسوسه انگیزدیده اند

دریای بیکران دلی درتلا طم است

گویا که هیچ راه فراری نمانده است

ابلیس ازخدای خودش درتقدم است

 *حسین دیلم کتولی*

ازنگاه درودیواربدم می آید

آنقدردیررسیدی به شب راه آهن

که زدهقان فداکاربدم می آید

{پدرم روضه ی رضوان به دوگندم بفروخت}

ازدرختان سپیدا ربدم می آید

حامد حسین خانی- کرمان

...گاهی اوقات که دلم برای غزل تنگ میشود یا اینکه خیلی

خواندن غزل های مرحوم حسین منزوی نیست...

خرق عادت کردم امابرعلیه خویشتن:

زندگی باتو چه کردای عاشق شاعر!مگر،

ورنه جام روزگارازشوکران سرشارشد.

*حسین منزوی*

...گاهی اوقات که دلم برای غزل تنگ میشود یا اینکه خیلی

خواندن غزل های مرحوم حسین منزوی نیست...

خرق عادت کردم امابرعلیه خویشتن:

زندگی باتو چه کردای عاشق شاعر!مگر،

ورنه جام روزگارازشوکران سرشارشد.

*حسین منزوی*8

این خیابان حرفهای جدی را

بدجورزیرمی گیرد

مواظب خودتان باشید

روزنامه هاهم که همیشه بدرد لاس زدن

باسبزی های پلاسیده می خورند

تازه خیلی که خبرشان داغ باشد

می شوددخترهمسایه که شوهرنکرده

گاوشان زایید

اصلاً این خیابان آد م را

به یاد دریا می اندازد

هرکسی تورپهن کرده

یک عده قلاب انداخته

بعضی هاهم کی هی کرم می شوند پای

این تلفن های خاکستری

چرادروغ

خودم راتوی تلویزیون دید م

شهرشب جمعه های قبرستان بود

جل الخالق

این ابرها چه شکلک های عجیبی درمی آورند

خودشان بارانی سیاه می پوشند

انتظاردارید به هم می رسند گریه نکند

به فرض هم که باد توی روزنامه افتاده

یک نفرصدای این خیابان راکه کند

چترهای محترم هوای خیس تمام شد

لعنت برپدرومادرکسی که اینجا...

من فقط این روزها نامه ای حل می کنم

که جدولش شعر باشد

 د یوانه

 فعلاً نیستم            شماره ای بدهید

تا با شما تماس  بکیرم!

                                 *سیدمحمدعلوی راد*